Zaandijk Woont! P.L.Takkade 4
Door: Gera Krijt
Annelies is weer helemaal op haar plek!
Vandaag ben ik op bezoek bij Annelies Bruijn. Annelies woont in de inmiddels grotendeels gerenoveerde ‘Rode buurt’. Ik ben benieuwd hoe het wonen voor en na de renovatie haar bevalt.
Eerst vraag ik haar iets over zichzelf te vertellen. “Ik ben in 1955 geboren in Wormerveer, in het toenmalige ziekenhuis. Ik heb een oudere zus. Ons gezin woonde destijds op het oude Ezelspad. Ik zeg ‘oude’, omdat er nu op een andere plek in Zaandijk een Ezelspad is, aan de rand van de Domineestuin.
Het oude pad lag tussen de Willem Dreeslaan en het Gorterspad in. We hadden een lange tuin, omdat er eerder al huizen gesloopt waren en wij de grond konden gebruiken. Het waren doorgangshuizen geworden, zeg maar krotjes, omdat het Gortershof op die plek gebouwd zou worden. Af en toe werd er weer een huis gesloopt. Uiteindelijk was ons huis aan de beurt en verhuisden wij naar een nieuwbouwhuis in de Blauwe Reigerstraat. Dat was een hele verandering, want in ons oude huis hadden we weinig comfort. Er was bijvoorbeeld geen aparte toiletruimte, de wc stond als het ware in de kamer. Daarna ben ik nog vier keer verhuisd, onder andere als gevolg van verbroken relaties. Ik moest en zou steeds in Zaandijk blijven, het kwam niet bij me op ergens anders te gaan wonen.
Zo heb ik 34 jaar in de Karl Marxstraat gewoond, vanaf 1991. Dat huis was toen ik het kreeg totaal uitgewoond en doorgerookt. Maar ik heb het samen met mijn ouders leuk kunnen opknappen. De buurt was heel anders dan nu, heel rustig. Er woonden veel ouderen, maar ook een leuke groep jongeren. Als ik daar al eens last van had kon ik dat gewoon zeggen, dan vertrokken ze. Dat is nu wel anders.”
Annelies bewaart goede herinneringen aan de oude buurt. Zoals aan het winkeltje van de familie Roos op het Gorterspad, waar je het bedrag de boodschappen in een boekje liet opschrijven en een keer per week betaalde. En al die andere kleine winkeltjes, die er nu niet meer zijn.
“Ik heb meestentijds alleen gewoond. In 2000 kwam ik Jan tegen, daar ben ik uiteindelijk mee getrouwd. Helaas is hij in 2013 overleden. Daarna kreeg ik het bericht dat de buurt gesloopt zou worden. Dat zorgde wel voor onzekerheid: waar kom je terecht? Toen geruime tijd later de plannen ten uitvoer gebracht zouden worden kon ik in een wisselwoning terecht. Ik was nog even bang dat ik naar Rooswijk moest verhuizen, daar had ik geen zin in, maar daar werd wel op aangestuurd. Ik weet van een aantal mensen die wel naar Rooswijk gegaan zijn en daar spijt van hebben gekregen. Ik heb een jaar in een huis in de Domela Nieuwenhuisstraat gewoond. Dat was natuurlijk een aparte tijd, heel beladen, maar de buurtbewoners waren heel close met elkaar. Toen ik moest kiezen of ik naar mijn oude woning terug wilde of naar een andere, heb ik voor dit huis gekozen. De buurt was inmiddels drukker en onrustiger geworden en dit huis staat op een rustigere en mooiere plek. Ik woon nu ruim een jaar op de P.L.Takkade. Ik ben nog bezig dit huis naar mijn zin op te knappen, maar ik ben hier helemaal op mijn plek. Het is wel veel werk, maar ik vind het heerlijk dat ik veel zelf kan doen en niet afhankelijk ben.”
Annelies vertelt dat 2013 en de eerste jaren daarna een moeilijke periode voor haar was. Eerst overleed haar man, daarna vertrok haar dochter Marjolein (nu 46) met haar Italiaanse vriend naar Lausanne. Inmiddels hebben zij samen een zoon, Sam. Annelies bezoekt ze af en toe, maar: “ik moet wel wachten totdat er plek is, want er komen nog steeds heel veel vriendinnen langs.” Gelukkig komt Marjolein zelf ook nog regelmatig naar Nederland, maar vaak vertrekt zij kort na aankomst alweer snel naar haar vriendinnen. “Ze is een echt vriendinnenmens”, is de conclusie van Annelies.
Annelies is al een aantal jaren met pensioen. Ze heeft verschillende beroepen gehad. “Ik ben begonnen in de zorg, in bejaardenhuis De Amandelbloesem. Daar heb ik zes jaar met heel veel plezier gewerkt. Het was daar heel gezellig en ik voelde me er thuis. Ik zei tegen mijn moeder: daar ga ik later ook wonen! Toen ik zwanger werd heb ik mijn baan opgezegd. Na een paar jaar ben ik gescheiden en kwam ik op het Zonnepad te wonen. Wat later kon ik terecht op de Morgenstarstraat. In die tijd ben ik bij de Stadswacht gaan werken. Ik zag dat als opstap, heb toen diverse relevante opleidingen gedaan, waardoor ik daarna ik bij de politie terechtkon. Op het wijkbureau in de Vijfhoek deed ik de aangiftes en was ik aanspreekpunt voor het Wijkservicepunt. Dat werk stopte op een gegeven moment. Toen er een AZC in Assendelft werd geopend heb ik daar gesolliciteerd en er vervolgens met veel plezier gewerkt. Jammer genoeg duurde dat maar een jaar, toen werd het AZC opgedoekt. Daarna kwam ik op het hoofdkantoor van de politie terecht, maar dat beviel me minder. Inmiddels was ik al met Jan en hij werd ziek. Toen ben ik gestopt met werken. Helaas overleed hij een jaar later, maar we hebben samen nog een mooie tijd gehad.”
Toen Jan overleden was, zocht Annelies naar een nieuwe invulling van haar tijd. Op internet las ze iets over de draailier, een middeleeuws muziekinstrument. Ze is toen naar Goes gereisd om een te koop geboden exemplaar te bekijken en kopen. Ze heeft daarna gedurende 14 maanden op zaterdag les genomen in Zeist.
Annelies laat enthousiast zien hoe het snaarinstrument werkt. De snaren gaan trillen door aan een houten wiel te draaien. Met de andere hand bedien je toetsen, waardoor een melodie ontstaat. Annelies heeft twee exemplaren. Helaas kan ze momenteel niets voorspelen, omdat beide exemplaren gestemd moeten worden en het in haar huis momenteel te droog is voor de instrumenten. Annelies had haar aandacht de laatste jaren nodig voor de verhuizingen en voor intensieve hulp aan haar ouders, die inmiddels overleden zijn. “Als ik straks klaar ben in huis ga ik weer op les. Ik kan me altijd maar op één ding tegelijk focussen, dus dat moet nog maar even wachten.”
Het belangrijkste is: Annelies is weer helemaal op haar plek!
Foto’s: Beeldbank HVKZ, Fotoalbum ZL! ‘De Rode Buurt’