Wie regelmatig langs molen De Bleeke Dood fietst of wandelt richting Koog aan de Zaan zal ongetwijfeld zijn oog wel eens hebben laten vallen op het historische pand dat een kerk en een huis zuidelijker ligt: Lagedijk 16-18.
Bevreesd voor mijn hoogtevrees loop ik enigszins bedremmeld samen met Daan naar zijn domein, de toren van de Zaandijkerkerk. Daan is de ‘toren-gast-heer’ voor bezoekers aan de kerktoren. “Gasten komen natuurlijk uit Zaandijk en omstreken, maar ook van over de hele wereld.
Hij zou zo maar de 8.500ste inwoner van Zaandijk kunnen zijn. Ik geef toe, het is een gokje met twee natte vingers in de lucht, maar ook geen rare gedachte. Het laatst bekende officiële aantal Zaandijkers uit 2021 schommelt namelijk rond 8.490.
‘In daaldersk plakje’ staat er op een tuinposter in hun achtertuin. “Het is Fries en wordt meestal vertaald als ‘heerlijk plekje’, maar het is meer en anders dan dat. Er is eigenlijk geen goed Nederlands woord voor,” aldus geboren Friezin Gabriëlle Boltjes (28).
Enige tijd geleden sprak ik Anneke Keijzer, die in de Witte Veerstraat stond te kijken naar de laatste renovatiewerkzaamheden aan het huis van haar ouders. Ik vroeg of een van haar ouders het leuk zou vinden voor deze rubriek geïnterviewd te worden. “Vast wel.
Ik doe het meer dan eens. Het moet wel droog zijn en het liefst met een lekker zonnetje. Dan pak ik m’n fiets of mijn wandelschoenen en ga met een nieuwsgierig spiedende blik kriskras door Zaandijk.
Op een woensdagavond in april word ik hartelijk ontvangen in een net gerenoveerd huis(je) aan de Bredenhofdwarsstraat in Oud Zaandijk. Hier woont sinds kort Frans Hoving (64), een Amsterdammer die uit volle overtuiging Zaandijker geworden is.
Het is zo’n moderne winteravond, even voor achten. Ik ben op weg naar Rooswijk Noord. Geen wollen ijsmuts op en gewatteerde handschoenen aan tegen de snijdende vrieskou, geen geglibber op het matig gepekelde fietspad, geen winterpret op de vrolijk verlichte ijsbaan van ijsclub Willem Barendts.
Nieuwsgierig naar zijn ‘trots’ vraag ik aan het einde van ons gesprek of ik ‘m mag zien. En daar staat hij (of zij), weliswaar bloemloos maar winterhard: de Oleander. De van oorsprong subtropische plant neemt een prominente plek in in zijn net gerenoveerde achtertuin.
Ze kwamen hier drieëndertig jaar geleden wonen: Poelie Andriessen en Erik van Deuren, beiden muzikant. Daarvoor woonden ze een aantal jaren in Amsterdam en Haarlem. In Amsterdam bezochten ze, overigens niet gelijktijdig, het conservatorium.